Archive for the ‘ κειμενα ομαδας ’ Category

Κείμενο για την τέχνη&την πολιτική

[When you hear the word culture,

yοu take out your checkbook]

(συνοπτικό κείμενο για τη σχέση της τέχνης και της πολιτικής)

«…Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο µιας µικρής µερίδας ορισµένων που παίζουν τις θεότητες της µοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν µια πίστη που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι τυφλή, και µπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη µοίρα τους στα δικά τους χέρια…» Bertolt Brecht

Ο όρος ‘τέχνη’ σήμερα δεν μπορεί να έχει άλλο περιεχόμενο από αυτό που της δίνει εδώ και 200 περίπου χρόνια ο αστικός πολιτισμός: αυτό της αστικής τέχνης. Η αστική τέχνη, αχρωμάτιστη και προταγματικά αταξική, έχει αφομοιώσει τις αξίες του καπιταλισμού και τις έχει ενσωματώσει σε κάθε πτυχή του «καλλιτεχνικού έργου». Σε αντίθεση με την «περηφάνεια» της στρατευμένης τέχνης σοβιετικού τύπου, η δυτικού τύπου τέχνη χαρακτηρίζεται από την «προκατάληψη» προς κάθε υπαινιγμό πολιτικής τοποθέτησης. Ο όρος «στρατευμένη τέχνη» δε θα λέγαμε ότι περιγράφει αυτού του είδους την τέχνη, παρόλα αυτά την χαρακτηρίζει, καθώς αυτή μετουσιώνει τα ιδανικά της καπιταλιστικής ιδεολογίας, όπως κάθε στρατευμένη τέχνη, αλλά εδώ συμβαίνει με έναν μάλλον πιο δυσδιάκριτο τρόπο. Η επαγγελματική προσέγγιση στον «ρόλο» του καλλιτέχνη, η αγοραπωλησία έργων τέχνης, η καλλιτεχνική ελίτ και το φιλοθεάμων κοινό με τις καλλιεργημένες ικανότητες και γνώσεις, αποτελούν απλά ένα δείγμα από τις εξουσιαστικές αντιλήψεις και εμπορευματικές λογικές που χαρακτηρίζουν το υπάρχον σύστημα και που καμία «επαναστατική» τάχα καλλιτεχνική προσέγγιση δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει.

Η φιγούρα του καλλιτέχνη ως μεσσία, που θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα από το σκοτάδι της άγνοιάς του, μοιάζει πέρα για πέρα σουρρεαλιστική! Ο καλλιτέχνης εξυπηρετεί είτε την ισχύ του συστήματος, είτε το ναρκισσιστικό του κυνισμό, είτε την κομματική ‘ανιδιοτέλεια’, είτε την ανθρωπιστική ‘αντίσταση του κόσμου της διανόησης’, με μια επαναστατικότητα μακριά και ανεξάρτητα από κοινωνικές σχέσεις και με την προυπόθεση της εξουσιαστικής αποδοχής και κάλυψης.

Η τέχνη είτε θα συναντά το φυσικό της χώρο, την καθημερινότητα κάθε ανθρώπου πέρα από διαχωρισμούς και ανταλλαγές, είτε θα συνδιαλέγεται με το δεσποτισμό της Εξουσίας: αντίτιμα κάθε είδους από την πολιτική και κοινωνική χειραγώγηση, προνόμια και απολαβές από τον εμπορευματικό κόσμο, κομματικές τιμές για διατεταγμένη καλλιτεχνική υπηρεσία, προσωπικός κατακερματισμός, κοινωνικοί διαχωρισμοί και αποκλεισμοί. Στο πλαίσιο αυτό, ο μύθος της μαζικής απεύθυνσης του έργου του καλλιτέχνη καταρρέει: ο ισχυρισμός «όποιοι θέλουν να με ακούσουν, με ακούνε» στην πραγματικότητα σημαίνει «όσοι έχουν να πληρώσουν, με ακούνε».

Από τη στιγμή που το έργο τέχνης απέκτησε οντότητα εμπορεύματος, δεν θα μπορούσε παρά να συνδεθεί με την έννοια της κατανάλωσης. Ως τέτοιο, το έργο χάνει τη βιωματική του υπόσταση, μιας και αφενός δεν υπάρχει κανενός είδους ουσιαστική αλληλεπίδραση μεταξύ δημιουργού και αποδέκτη, αφετέρου με τη μαζικότητα που συνοδεύει, όπως όλα, και αυτό το προϊόν, η τέχνη ως θέαμα έρχεται να υποκαταστήσει το βίωμα. Το θέαμα, αποφορτίζοντας συναισθηματικά τους αποδέκτες του, καλλιεργεί την παθητικότητα και καθιστά θεατές αυτούς που θα έπρεπε να είναι συμμέτοχοι. Με αυτό τον τρόπο, ακόμα και η επανάσταση μπορεί να καταναλωθεί θεαματικά και ακίνδυνα (για την εξουσία) από αυτούς χωρίς καμία πρακτική συνέπεια. Η μετατόπιση της ανθρώπινης ουσίας από το Είναι στο Φαίνεσθαι έρχεται να εκπληρώσει το ρόλο του ρυθμιστή των ανθρώπινων σχέσεων μέσω της προκάτ εικόνας.

Ο κυρίαρχος πολιτισμός κατορθώνει να κρατάει σε ομηρία τη δημιουργικότητα, είτε αυτή εμπνέεται από τις δομές του είτε τις αγνοεί. Ωστόσο, με μία απελευθερωτική προσέγγιση, η τέχνη δεν μπορεί παρά να συνθέτει μία ακόμη έκφανση και δραστηριότητα της καθημερινής ζωής, με τα βιώματα και τις προσδοκίες που τη χαρακτηρίζουν, την πραγματικότητα και το φαντασιακό της περιεχόμενο. Αντιλαμβανόμαστε την τέχνη ως τη διαδικασία με την οποία ένας άνθρωπος παράγει κάτι, προσπαθώντας να διατυπώσει τις σκέψεις ή τις συναισθήσεις του.

Με τους όρους όμως μιας απελευθερωμένης τέχνης, καταλύεται κάθε είδους αυθεντία και απόσταση μεταξύ του δημιουργού και της κοινωνίας. Έτσι, η δημιουργική διαδικασία απεγκλωβίζεται από την άμεση εξάρτηση με τον ρόλο του καλλιτέχνη και στο πλαίσιο της αυτοανάπτυξης της προσωπικότητας, όλοι γίνονται εν δυνάμει δημιουργοί. Μακριά από την καλλιτεχνική επαγγελματική ελίτ, το συνακόλουθο οικονομικό αλισβερίσι, μεσάζοντες και μαικήνες, η τέχνη οφείλει να αποτελεί μία αντι-εμπορευματική ανατρεπτική κίνηση που θα στρέφεται ενάντια όχι μόνο στις συνθήκες αναπαραγωγής των εμπορευματικών σχέσεων αλλά και στην ίδια τη λογική που γεννά το εμπόρευμα. Φυσικό επακόλουθο είναι η ανατροπή κάθε αποκλεισμού που προκύπτει από κάθε ανταλλαγή με βάση οποιοδήποτε αντίτιμο. Ωστόσο, δεν αγνοείται το γεγονός των επιταγών της υπάρχουσας κοινωνίας, που επιβάλλουν την επιβίωση του ατόμου αποκλειστικά μέσω οικονομικών συναλλαγών και καθιστούν δύσκολη την επιλογή για μια εναλλακτικού τύπου έκφραση. Όμως θα πρέπει να οριοθετηθεί η ενδοτικότητα στον εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς.

Δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε να αναφερθούμε στο πλαίσιο παρουσίασης ενός έργου, που, αν και η πρόθεση, ο λόγος και ο τρόπος έχουν μεγάλη σημασία, οι πρακτικές που το περιβάλλουν προωθούν με έναν πιο έμμεσο τρόπο μια συνολικότερη αντίληψη και κουλτούρα. Βέβαια, όπως η τέχνη δεν μπορεί να είναι τίποτα από μόνη της, έτσι δεν μπορεί να είναι τίποτα από μόνος του ένας τόπος, χρόνος ή μια δήλωση παρουσίας. Στόχος σε κάθε περίπτωση είναι η επίτευξη μιας πιο ενεργητικής και άμεσης επικοινωνίας, η αναζήτηση της γενίκευσης της ελευθερίας και της συμμετοχής έξω από λογικές συμβιβασμού, αντίδρασης ή συναίνεσης και η προώθηση της ανατροπής και της ρήξης με κάθε είδους μεσολάβηση (εμπορεύματα-φετίχ, σπόνσορες, κόμματα, ιεραρχίες, θεαματικούς όρους).

perfect stain

(water repellent, polishes and preserves

all smooth leathers, restores color)

Κατάληψη χώρου στο ινστιτούτο ελαίας!

10, 100, 1000 καταλήψεις………………

 

Ο ασφυκτικός χαρακτήρας της σύγχρονης πόλης οριοθετεί τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις επιλογές των ανθρώπων που την κατοικούν.

Τα σύμβολά της:…εμπορικοί δρόμοι, φωτεινές επιγραφές, τράπεζες, διαφημίσεις, πολυεθνικές, άνθρωποι και εμπορεύματα σε μια φρενήρη κούρσα ανταγωνισμού και καταναλωτικής σχιζοφρένειας.

Ο πολιτισμός της:…μουσεία – καθρέφτες σάπιου πολιτισμού και εθνικής έπαρσης, ναοί – κέντρα πνευματικής χειραγώγησης και οικονομικής εξουσίας, σχολεία – εργαστήρια κατασκευής υπηκόων, χώροι εργασίας- σύγχρονα κάτεργα απομύζησης της ανθρώπινης δύναμης και δημιουργικότητας, αστυνομικά τμήματα – μηχανισμοί βίας και καταστολής, γήπεδα – αρένες εκτόνωσης κοινωνικής οργής, ψυχιατρεία – κελιά εγκλεισμού και βασανισμού ανθρώπων, φυλακές – κολαστήρια σωματικής και ψυχικής εξόντωσης.

Κάθε μετακίνησή μας στην πόλη προσκρούει στους παραπάνω εξουσιαστικούς συμβολισμούς, ενώ κάθε απόκλιση από τις προκαθορισμένες διαδρομές, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την επισφαλή «κοινωνική ειρήνη».

Η μονοτονία, η μιζέρια και η ανελευθερία είναι το τίμημα που πληρώνουμε, από τη στιγμή που η ζωή έχει ταυτιστεί με την επιβίωση. Οι καθημερινές μας προδιαγεγραμμένες στάσεις στη δουλειά, στο σπίτι, στα διασκεδαστήρια, δεν αφήνουν περιθώριο να συναντηθούμε, να επικοινωνήσουμε, να διασκεδάσουμε, να δημιουργήσουμε, να πράξουμε, μιας και ο χαρακτήρας του δημόσιου-συλλογικού έχει καταστρατηγηθεί από την εξουσία και καθετί λογίζεται ως αυστηρά ιδιωτικό-ατομικό.

Η Κέρκυρα αποτελεί άλλη μια περίπτωση αποθέωσης της ατομικής περιουσίας και της προστασίας της με κάθε τρόπο: κάγκελα, περιφράξεις, κάμερες, σκυλιά, σεκιουριτάδες. Ο θεσμός της ιδιοκτησίας, ως απόρροια είτε εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας, είτε κληρονομιάς, αποτελεί τη βάση του κυρίαρχου μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας, που αναπαράγει τον εξουσιασμό του ανθρώπου από τον άνθρωπο, αλλά και του ανθρώπου πάνω στη φύση. Η κλοπή, που συνεπάγεται ο θεσμός της ατομικής ιδιοκτησίας, διαιωνίζει την ταξική ανισότητα, εγκλωβίζοντας τους περισσότερους στον εκβιασμό του ενοικίου και αφήνοντας απέξω τους «μη παραγωγικούς», όπως είναι οι άστεγοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες, μιας και ο μόνος τρόπος απόκτησης ιδιοκτησίας είναι το χρήμα και ο νόμιμος τρόπος η μισθωτή δουλεία. Ως τραγικό επακόλουθο της τακτικής αυτής, εγκαταλελειμμένα κτήρια αφήνονται να ρημάξουν, ενώ πολλοί άνθρωποι ζουν στους δρόμους.

Μέσα στο πλαίσιο του κοινωνικού συμβολαίου, η ύπαρξη δημόσιων χώρων λειτουργεί ως εξισορροπητικός μηχανισμός απέναντι στο περιφραγμένο και προστατευμένο ιδιωτικό. Αντί, όμως, οι λιγοστοί δημόσιοι χώροι που έχουν απομείνει, να λειτουργούν ως χώροι συνεύρεσης και επικοινωνίας, απαξιώνονται σκόπιμα προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μετέπειτα ιδιωτικοποίησή τους (ενοικίαση χώρου σε καφετέριες, πάρκινγκ). Από την άλλη μεριά, οι περιπτώσεις των φροντισμένων και καλογυαλισμένων δημόσιων χώρων αποτελούν, στην ουσία, βιτρίνα ενός τουριστικού προορισμού. Ακόμη και η Σπιανάδα στην Κέρκυρα, που διατηρεί, ίσως, μερικά από τα χαρακτηριστικά ενός σχετικά ζωντανού και «ελεύθερου» χώρου, δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Σε τελική ανάλυση, σε όλους τους δημόσιους χώρους, απαξιωμένους ή απαστράπτοντες, ο κοινωνικός έλεγχος είναι διάχυτος, αποκλείοντας τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες ή οι κάθε λογής «περιθωριακοί». Η αντιφατική προς τους δημόσιους χώρους έννοια της ανελευθερίας, γίνεται αισθητή με την παρουσία καμερών, μπάτσων και δημοτόμπατσων.

Έτσι, λοιπόν, γίνεται ξεκάθαρο ότι η διαχείριση των χώρων (ιδιωτικών και ψευτοδημόσιων) δεν είναι στα χέρια μας. Κατ’ αντιστοιχία, δομείται και ο χρόνος της καθημερινότητάς μας, αφού εξαντλείται, εξ ολοκλήρου, στο κυνήγι της επιβίωσης. Ο μύθος του ελεύθερου χρόνου καταρρέει, μιας και ό,τι απομένει από την εργασία αναλώνεται στην κάλυψη βασικών αναγκών (φαγητό, ξεκούραση, ύπνος…) και στην προετοιμασία για την επόμενη εργάσιμη.

Ένα παράδειγμα διατάραξης της κανονικότητας χώρου και χρόνου ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν το σπίρτο στη μπαρουταποθήκη της «κοινωνικής ειρήνης». Το ατομιστικό – ιδιωτικό ανατινάχτηκε και ένα άγριο συλλογικό «ΕΜΕΙΣ» ξεχύθηκε στους δρόμους. Ήταν η στιγμή που κατακτήσαμε το χρόνο και το χώρο μας, μέσα από συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, που κοινωνικοποιήθηκαν στους δρόμους, στις γειτονιές, στα πάρκα, στους χώρους εργασίας. Έτσι, άνθισε ένα κύμα καταλήψεων, συνελεύσεων γειτονιάς και στεκιών, προτάσσοντας την αυτοδιαχείριση ως έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας.

Η ανάγκη συλλογικού επανακαθορισμού του χώρου και του χρόνου και, κατ’ επέκταση, η επανανοηματοδότηση της ίδιας της ζωής, είναι και δική μας ανάγκη. Γι’ αυτό, λοιπόν, συμμετέχουμε και εμείς στην κατάληψη του παλιού ελαιοτριβείου του Ινστιτούτου Ελαίας, ενός δημόσιου χώρου εγκαταλελειμμένου και παρηκμασμένου. Ενός χώρου που μπορεί, με συλλογική εργασία και δημιουργικότητα, να μετατραπεί σε έναν ανθρώπινο και ανοιχτό στην κοινωνία χώρο συνεύρεσης, επικοινωνίας, συνδημιουργίας. Ένα ζωντανό κοινωνικό κύτταρο, που δε θα αναπαράγει τις υπάρχουσες εκμεταλλευτικές σχέσεις και δομές. Ένα χώρο αντιπληροφόρησης και δράσης, που θα λειτουργεί με βάση τις αρχές της αυτοοργάνωσης, της αντιιεραρχίας, της αμεσοδημοκρατίας, του σεβασμού, της αλληλεγγύης και της ισότητας. Στον πολιτικό και κοινωνικό αυτό χώρο, όπου, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να ζυμώνονται απόψεις και να αφυπνίζονται συνειδήσεις, δε χωρούν θρησκείες, αυθεντίες, ηγέτες, πολιτικάντηδες, μέσα μαζικής εξαπάτησης/εξημέρωσης, φασιστικές και εθνικοπατριωτικές λογικές, ρατσιστικοί, σεξιστικοί και φυλετικοί διαχωρισμοί και πάσης φύσης εξουσιασμοί.

Ως συλλογικότητα πιστεύουμε ότι κανένας/καμία δεν  πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του/της νέο «ιδιοκτήτη» του χώρου, αλλά πρέπει να επιθυμεί τη χρήση του για την κάλυψη πραγματικών κοινωνικών αναγκών, με όρους αντιεμπορευματικούς. Σε αυτή τη βάση, καθετί – εκδηλώσεις,  μπροσούρες, έντυπα – πρέπει  να είναι χωρίς αντίτιμο.

Ενάντια στην καθεστωτική εκπαίδευση, στην εμπορευματοποιημένη τέχνη, στη διαμεσολαβημένη ενημέρωση και στη lifestyle οικολογία,

να προτάξουμε την αυτομόρφωση, την αντιπληροφόρηση, την αντιεμπορευματική τέχνη, το σεβασμό και την ουσιαστική επαφή με τη φύση, μέσα από συνελεύσεις, συζητήσεις, βιντεοπροβολές, βιβλιοθήκες, έντυπο υλικό, αφίσες, εκδηλώσεις και ό,τι άλλο μπορεί να «κατεβάσει» ένας ελεύθερος και δημιουργικός νους.

 

 

 

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

κείμενο για τις εκλογές

– Γιατί δεν ψηφίζεις; Θα αφήσεις τους άλλους να αποφασίσουν για σένα;

Για ακόμα μια φορά, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να συμμετάσχουμε ευλαβικά στο εκλογικό πανηγύρι. Άλλοτε δημοτικές, άλλοτε βουλευτικές και άλλοτε ευρωεκλογές, «συχνά πυκνά» μας δίνεται η ευκαιρία να επιλέξουμε τους αρχόντους μας μέσα από μια ευρεία γκάμα σχεδίων και χρωμάτων. Ω, τι χαρά που αποχαιρετήσαμε το θεσμό της δουλείας και πλέον απολαμβάνουμε το «δικαίωμα» να διαλέγουμε το αφεντικό μας! (φυσικά το προνόμιο αυτό δεν αφορά τους μετανάστες, τα παιδιά ενός κατώτερου θεού). Προνόμιο βέβαια το ονομάζουν όλοι αυτοί οι οποίοι επωφελούνται από ένα θεσμό που λέγεται αστική δημοκρατία, που σχετίζεται μόνο με έννοιες όπως ο Δήμος και το Κράτος και σε καμία περίπτωση με την περιβόητη κυριαρχία του λαού. Στην αστική δημοκρατία, η κυριαρχία του λαού ταυτίζεται με ένα επετειακό ραντεβού ανά τέσσερα χρόνια μεταξύ των επίδοξων -πλην φιλόδοξων- αφεντάδων και του πολύπαθου  –πλην αδιόρθωτου- λαού που προσέρχεται στις κάλπες για να αλαφρώσει τη συνείδησή του και για να ανανεώσει την εμπιστοσύνη του στο καθεστώς, σύμφωνα με τη φιλοσοφία «το μη χείρον βέλτιστον». Στην αναζήτηση του «μη χοίρου», ο σύγχρονος πελάτης-ψηφοφόρος πελαγοδρομεί σε ένα απέραντο χοιροστάσιο. Οι επιλογές έχουν κάπως έτσι: α) νεοφιλελεύθερος φασισμός της μίζας, της μπίζνας και της καταστολής, β) σοσιαλδημοκρατικός φασισμός των βολεμένων βαμπίρ της γενιάς του Πολυτεχνείου, γ) σταλινικός φασισμός με τη βελόνα κολλημένη στο Οκτωβριανό πικάπ, δ) ρεφορμισμός με γενναία δόση lifestyle και ανέξοδη επαναστατικότητα, ε) φασισμός σκέτο. Το μενού επίσης περιλαμβάνει μπόλικη πρασινάδα (βλ. κάθε λογής οικολόγους), μεταλλαγμένους ΚΚΕδες και χρυσά αυγά φιδιού.

Ουσιαστικά, το πλήθος των επιλογών είναι πλαστό και παραπλανητικό. Και λέμε παραπλανητικό γιατί η «ελεύθερη» επιλογή δεν είναι παρά ένας καταναγκασμός από την πλευρά των κυρίαρχων με στόχο την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στα κοινά. Η κριτική μας όμως δεν εστιάζει ούτε στον «λιγότερο κακό» αλλά ούτε καν στον καλύτερο δυνατό  αντιπρόσωπο. Η κριτική μας στρέφεται ενάντια στον ίδιο το θεσμό της αντιπροσώπευσης, ένα θεσμό που αναπαράγει τις αξίες της ιεραρχίας και ενδυναμώνει τις υπάρχουσες κοινωνικοπολιτικές ελίτ. Η αντιπροσώπευση, πέρα απο τις ιεραρχικές δομές, όμως, οδηγεί σε μια ολιγαρχία που αποκλείει τον άνθρωπο από κάθε διαδικασία συνδιαμόρφωσης και ορισμού της ζωής του.  Η άμεση δημοκρατία, που με δυσκολία κανείς συναντά στο λεξιλόγιό του σήμερα, είναι το πρόταγμά μας: θέλουμε μια κοινωνία χωρίς διαμεσολάβηση, στην οποία όλοι συναποφασίζουν.

Παρόλα αυτά, για άλλη μια φορά βλέπουμε τα πάντα να μετατρέπονται σε προεκλογική φιέστα, που, μέσα σ’ όλα, περιλμβάνει εικόνες πάνοπλων κουκουλοφόρων αστυνομικών της αντιτρομοκρατικής να συνοδεύουν 20χρονους δήθεν τρομοκράτες. Γνωρίζουμε,βεβαίως, ότι ο φόβος «πουλάει» πολύ προεκλογικά και ότι δεν θα δίσταζαν να βαφτίσουν τον καθένα τρομοκράτη και να τον συλλάβουν στη συνέχεια, δημιουργώντας οι ίδιοι το «πρόβλημα» και προσφέροντας οι ίδιοι πάλι τη «λύση» του, αποδεικνύοντας στους φοβισμένους νοικοκυραίους πόσο ισχυρό είναι το κράτος και πόσο «ασφαλείς» μπορούν να αισθάνονται κοντά του.

Συνεπώς, ως αναρχικοί-αντιεξουσιαστές βγάζουμε φλύκταινες ακόμα και στο άκουσμα της λέξης εκλογές. Σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, μαχόμαστε για αξίες όπως η ελευθερία, η αυτοοργάνωση-αυτοδιαχείριση και η αμεσοδημοκρατία. Σε κάθε εργασιακό χώρο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη γειτονιά προτάσσουμε την ισότιμη συμμετοχή σε συνελευσιακές διαδικασίες και τη δημιουργία αντιθεσμών όπως καταλήψεις δημοσίων χώρων, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, πρωτοβάθμια σωματεία, συνελεύσεις γειτονιάς.

– Δεν ψηφίζω! Δεν θα αφήσω τους άλλους να αποφασίσουν για μένα!

ΔΡΑΣΗ  ΑΠΟΔΡΑΣΗ

κείμενο πρωτοβουλίας για τους Σέρβους αναρχοσυνδικαλιστές

Στις 10 Ιουλίου ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, ένας από τους εναπομείναντες προφυλακισθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη, ξεκινά απεργία πείνας από τις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού στις οποίες κρατείται. Στις 20 Αυγούστου, μεταφέρεται στο νοσοκομείο Σωτηρία με σαφώς επιβαρυμένη την κατάσταση της υγείας του. Την περίοδο εκείνη κορυφώνονται οι πράξεις αλληλεγγύης προς το πρόσωπό του, όχι μόνο στην ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού.

Στο κλίμα των ημερών αυτών, πραγματοποιείται μια δράση στην ελληνική πρεσβεία του Βελιγραδίου, με ελάχιστες υλικές ζημιές. Την ευθύνη της δράσης αναλαμβάνει η οργάνωση «Μαύρος Ήλιος».  Αυτό δεν εμποδίζει τη σέρβικη αστυνομία να συλλάβει 6 μέλη της ομάδας «Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία» (σέρβικο τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Εργατών) και να τους κατηγορήσει για πράξεις «διεθνούς τρομοκρατίας». Οι συλληφθέντες, αφού βασανίστηκαν στα αστυνομικά τμήματα, κρίθηκαν προφυλακιστέοι για 30 ημέρες.

Με αυτές τις συλλήψεις, το σέρβικο κράτος πετυχαίνει «με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια». Πρώτον να κάνει το «καλό παιδί»  στα κράτη-μέλη της  Ε.Ε. (πόσο μάλλον στην «ομόδοξη» ελλάδα),  με μακροπρόθεσμο στόχο την ένταξή  σε αυτή. Δεύτερον πετυχαίνει τη φίμωση των φωνών αμφισβήτησης στους χώρους εργασίας συλλαμβάνοντας στοχευμένα συνδικαλιστές με αντιεξουσιαστικό πρόταγμα.

Εμείς θεωρούμε δεδομένη την αλληλεγγύη μας  απέναντι στους έξι συλληφθέντες χωρίς να μας ενδιαφέρει αν είναι «αθώοι» ή «ένοχοι», καθώς οι κρίσεις αυτές γίνονται με όρους αστικής δικαιοσύνης. Οι πράξεις για τις οποίες κατηγορούνται είναι  για εμάς ξεκάθαρα πολιτικές: αποτελούν πράξεις πολιτικής αντι-βίας απέναντι στη βία του κράτους  που αντιμετωπίζουμε καθημερινά σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Δεν πέφτουμε στην παγίδα να καταδικάσουμε ενέργειες τις οποίες χρησιμοποιεί ο κρατικός μηχανισμός για να κάνει πολιτικές συλλήψεις.

Οι κρατούντες για να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους στον κόσμο συνάπτουν διακρατικές συμφωνίες. Απέναντι σε αυτό εμείς προτάσσουμε τη διεθνή αλληλεγγύη.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Αλληλέγγυοι-ες Κέρκυρας

Κείμενο σχετικά με τη σύνοδο του ΟΑΣΕ από την πρωτοβουλία αναρχικών-αντιεξουσιαστών Κέρκυρας

Ο κόσμος τους…

«Με 56 κράτη-μέλη από την Ευρώπη, την Κεντρική Ασία και την Αμερική, ο ΟΑΣΕ είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός ασφάλειας παγκοσμίως, που προωθεί την ασφάλεια σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Βανκούβερ ως το Βλαδιβοστόκ. Δίνει βήμα σε διαδικασίες πολιτικών διαπραγματεύσεων και λήψεως αποφάσεων στους τομείς της έγκαιρης προειδοποίησης, πρόληψης συγκρούσεων, διαχείρισης κρίσεων και μεταπολεμικής ανοικοδόμησης και θέτει σε εφαρμογή την πολιτική βούληση των κρατών μελών μέσα από το δίκτυο δράσεών του».

(από την επίσημη ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ)

Δε χρειάζεται και ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι κρύβεται πίσω από το όνομα «Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη». Άλλωστε και η περιγραφή που δίνουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους μιλάει από μόνη της: πρόκειται για διακρατικό οργανισμό για την «ασφάλεια», όπως βέβαια την εννοούν τα παγκόσμια αφεντικά. Και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την ασφάλεια του συστήματος της εξουσίας, του χρήματος και της εκμετάλλευσης που οι ίδιοι πρεσβεύουν. Θύματα της ασφάλειάς τους είμαστε όλοι εμείς, οι υπήκοοι των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και οι απόκληροι του τρίτου κόσμου.

Από την 1/1/2009, η «τιμή» της προεδρίας του «ένδοξου» αυτού οργανισμού ανήκει στην ελλάδα. Στις 27 και 28 Ιουνίου, η Κέρκυρα θα φιλοξενήσει την «άτυπη» σύνοδο του ΟΑΣΕ με τις καθόλου άτυπες αποφάσεις που αυτή θα λάβει:

Μετανάστευση

Το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν είναι κάτι νέο για τις δυτικές κοινωνίες, παρόλα αυτά η αντιμετώπισή της από τα κράτη ποτέ δεν ήταν τόσο προσβλητική για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αν κάποτε η μετανάστευση αποτελούσε κοινωνικό ζήτημα, σήμερα είναι καθαρά θέμα του ποινικού και σωφρονιστικού μηχανισμού. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί ο πρόσφατος νόμος Μπερλουσκόνι σύμφωνα με τον οποίο τιμωρείται με πολυετή φυλάκιση όποιος παραλείψει να καταδώσει «παράνομο» μετανάστη που θα υποπέσει στην αντίληψή του. Τέτοιου είδους πρακτικές αποτελούν μέρος της κυρίαρχης πολιτικής των αφεντικών για τη μετανάστευση, εκφραστής της οποίας είναι και ο ίδιος ο ΟΑΣΕ. Στα πλαίσια αυτά, δεν αναμένουμε από τον ΟΑΣΕ τίποτε άλλο πέρα από περισσότερο έλεγχο, καταστολή, απελάσεις, περιχαράκωση και στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, μιας κοινωνίας ανθρωπόφοβης και ρατσιστικής στην οποία θα κυριαρχούν οι ρουφιάνοι και οι καταδότες.

Η διαμόρφωση μιας τέτοιας κοινωνίας είναι αυτοσκοπός για τους ισχυρούς. Ο στόχος δεν είναι η «πάταξη» της μετανάστευσης γιατί απλούστατα, ο μετανάστης είναι με πολλούς τρόπους χρήσιμος στο καθεστώς: «χρησιμεύει» για τη συμπίεση των μεροκάματων, για την αύξηση της παραγωγικότητας, για τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών συστημάτων, για την άντληση δημοσίων εσόδων, για την πειθάρχηση των ντόπιων εργατών, για την ένταση της καταστολής και της επιτήρησης, την προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων και γενικότερα για τη δημιουργία μιας κοινωνίας αστυνομοκρατίας. Τέλος, ως αποδιοπομπαίος τράγος για την αυξημένη ανεργία, το έγκλημα και κάθε φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας που έχει τα πραγματικά του αίτια στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα. Αυτό που πραγματικά επιδιώκεται είναι η «ρύθμιση» της ροής των μεταναστών. Και αυτό διότι αυτό που πραγματικά οι ισχυροί φοβούνται είναι οι κοινωνικοί τριγμοί που συνοδεύουν τη γενικευμένη παρουσία μεταναστών και που μπορούν να βλάψουν την εξουσία τους.

«Τρομοκρατία»

Ο μόνιμος «μπαμπούλας» του δυτικού κόσμου την τελευταία δεκαετία, είναι ταυτόχρονα ένα από τα ζητήματα που δεν αφορούν καθόλου τις ζωές μας. Είναι πολύ χαρακτηριστική η προσπάθεια που καταβάλλουν τα αφεντικά του δυτικού κόσμου να παρουσιάσουν το ζήτημα της τρομοκρατίας ως κάτι που αφορά όλους μας, κάτι που απειλεί τη ζωή και την ασφάλεια του καθενός από εμάς και που αποτελεί κίνδυνο για το δυτικό «πολιτισμό» και τον τρόπο ζωής μας. Στην πραγματικότητα το μόνο που απειλείται από τον «αδίστακτο τρομοκράτη» είναι το αίσθημα της παντοδυναμίας της εξουσίας τους, αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι το κράτος είναι πανίσχυρο και ελέγχει τα πάντα. Αυτή η εικόνα του ισχυρού κράτους τσαλακώνεται με κάθε «τρομοκρατικό χτύπημα» και για το λόγο αυτό οι εξουσιαστές θέτουν σε ύψιστη προτεραιότητα την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων. Ακόμα και οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η φιγούρα του φονταμενταλιστή εξτρεμιστή είναι δικό τους δημιούργημα, αποτέλεσμα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος και του δυτικού τρόπου ζωής. Το δυτικοκεντρικό σύστημα παγκόσμιας εξουσίας θέλει τις δυτικές κοινωνίες καταναλωτές των προϊόντων που παράγουν οι σύγχρονοι σκλάβοι του Τρίτου Κόσμου.

Αυτή είναι η βάση της ευημερίας των δυτικών καπιταλιστικών οικονομιών, των οποίων ο ΟΑΣΕ είναι πιστός υπηρέτης. Κάτι που γίνεται φανερό όταν ο ΟΑΣΕ αναλαμβάνει την «μεταπολεμική ανοικοδόμηση» των κατεστραμμένων από πολέμους οικονομιών. Στην πραγματικότητα λειτουργεί ως μέσο οικονομικής διείσδυσης και πολιτικού ελέγχου των ηττημένων, επεκτείνοντας τα πλοκάμια των παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων. Ξεπούλημα δημόσιων περιουσιών για χάρη πολυεθνικών εταιριών, χορήγηση δυσβάσταχτων δανείων, εφαρμογή υπαγορευμένων πολιτικών, λεηλασία των φυσικών πόρων, συνθέτουν το σκηνικό μιας ειρήνης που είναι εξίσου ισοπεδωτική με τον πόλεμο που τα ίδια οικονομικά συμφέροντα προκάλεσαν.

Πίσω στις χώρες του δυτικού κόσμου, την τελευταία δεκαετία τα κράτη προχώρησαν στη θέσπιση νομοθετημάτων που τιμωρούν ανελέητα όσους έχουν την ατυχία να χαρακτηριστούν τρομοκράτες. Πίσω από τη γενική και αόριστη έννοια της «τρομοκρατίας» μπορεί άνετα να περιληφθεί οποιαδήποτε ενέργεια αμφισβητεί έμπρακτα την κρατική εξουσία. Η έννοια της τρομοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για την εκμηδένιση ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Κάμερες, παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνομιλιών, τρομονόμοι, ιδιώνυμα αδικήματα χρήσης κουκούλας, επιστροφή στο αδίκημα της περιύβρισης αρχής, μαζικές κατηγορίες και προφυλακίσεις αγωνιστών, συλλήψεις διαδηλωτών στο σωρό, εξοντωτικές ποινές κλπ είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Απώτερος στόχος των ισχυρών είναι η δημιουργία κοινωνιών της απάθειας, της υποταγής και της αδράνειας, που θα τους επιτρέπει ανενόχλητα να διαχειρίζονται τις ζωές των υπηκόων τους.

…και ο δικός μας κόσμος

Η παρούσα σύνοδος του ΟΑΣΕ διεξάγεται κάτω από το «φάντασμα» της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η συγκυρία αυτή δίνει στους κρατούντες τη δυνατότητα να ενεργήσουν με λυμένα τα χέρια και δίχως να τηρήσουν ούτε τα προσχήματα. Μεταναστευτικό, ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, νομοθετήματα, όλα προσφέρονται προς «ρύθμιση» με «ιερό σκοπό» την έξοδο από την κρίση.

Απέναντι στη δαιμονοποίηση του μετανάστη και στην κοινωνία της ξενοφοβίας, εμείς θεωρούμε τους μετανάστες αδέρφια μας. Απέναντι στην κοινωνία της καταστολής και της μπατσοκρατίας, των τρομονόμων και της ρουφιανιάς που αυτοί μας ετοιμάζουν, εμείς προτάσσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της αντιιεραρχίας, της αυτοδιαχείρισης. Απέναντι στην κυριαρχία του χρήματος, της ιδιοκτησίας και του παραλογισμού της μισθωτής σκλαβιάς, εμείς αντιπαραθέτουμε τον αντιεμπορευματικό χαρακτήρα των ανθρώπινων σχέσεων, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Πρωτοβουλία αναρχικών/αντεξουσιαστών-τριών κέρκυρας ενάντια στη σύνοδο του οασε

δεκεμβρης ’08

Ας κάνουμε πλιάτσικο να πάρουμε τις ζωές μας πίσω

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου δολοφονείται, εν ψυχρώ, ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγοροπουλος στα Εξάρχεια, από τον Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Το γεγονός αυτό προκαλεί μια αυθόρμητη κινητοποίηση από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Ξεσπούν κοινωνικές συγκρούσεις, πρώτα στις μεγάλες πόλεις και, στη συνέχεια, στις μικρότερες. Οι ταραχές αποκτούν χαρακτήρα γενικευμένης εξέγερσης. Τις μέρες που ακολουθούν, λαμβάνουν χώρα μαζικότατες πορείες, ενώ, παράλληλα, καταλαμβάνονται σχολεία, πανεπιστήμια, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Σκόπιμο είναι να αναφερθούν οι καταλήψεις των δημαρχείων Αγίου Δημητρίου, Χαλανδρίου και Ιωαννίνων, με σκοπό να αποτελέσουν κέντρα αντιπληροφόρησης και συντονισμού δράσης. Συγκρούσεις με την αστυνομία πραγματοποιούνται καθ’όλη τη διάρκεια των ημερών, στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας και οργισμένος κόσμος πολιορκεί αστυνομικά τμήματα καταστρέφοντάς τα. Το κράτος ανήμπορο να ελέγξει την κατάσταση, λειαίνει το έδαφος μέσω των ΜΜΕ ώστε, από τη μια, να μην υπάρξει αντίδραση στις βίαιες κατασταλτικές μεθόδους του και, από την άλλη, οι παρακρατικοί που το συνδράμουν, ξυλοκοπώντας και μαχαιρώνοντας, να θεωρηθούν αγανακτισμένοι πολίτες.

Τη νύχτα του Σαββάτου, η κανονικότητα της ζωής, τόσο στη μητρόπολη, όσο και σε άλλες πόλεις, διαταράχθηκε για τα καλά. Στην είδηση της δολοφονίας του 16χρονου, ο δρόμος μετατράπηκε σε σημείο συνάντησης και εξέγερσης ετερόκλητων κομματιών της κοινωνίας.

Οι μαθητές/τριες βγήκαν στο δρόμο. Εξέφρασαν την οργή τους με πορείες, φώναξαν συνθήματα, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής, «έβγαλαν τη γλώσσα» στην κοινωνία της ύπνωσης. Βρήκαν την ευκαιρία να αποδράσουν από τις αποστειρωμένες αίθουσες και τον αυταρχισμό των δασκάλων, να εξεγερθούν όχι μόνο απέναντι στην αστυνομία, αλλά και απέναντι σ’ ένα σχολείο θεματοφύλακα της πειθαρχίας, του ανταγωνισμού και της ανισότητας.

Οι φοιτητές/ριες βγήκαν στο δρόμο. Οι εργαζόμενοι/ες βγήκαν στο δρόμο. Οι αντιεξουσιαστές/ριες και οι αναρχικοί/ές βγήκαν στο δρόμο. Τις μέρες που ακολούθησαν του γεγονότος, υπερέβησαν τους ασφυκτικούς, οριοθετημένους χώρους των πανεπιστημίων, της εργασίας, της διασκέδασης, της κατανάλωσης. Διατάραξαν την κοινωνική ειρήνη, προτάσσοντας διαφορετικούς τρόπους αντίστασης, με όρους πραγματικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Οι μετανάστες βγήκαν στο δρόμο. Αυτοί που βασανίζονται στα διάφορα «Α.Τ. Ομονοίας», αφού «δε θα γίνουν Έλληνες ποτέ». Αυτοί που εξαθλιώνονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα. Αυτοί που δεν έχουν να χάσουν τίποτα γιατί δεν έχουν τίποτα.

Οι τσιγγάνοι βγήκαν στο δρόμο. Γιατί εκεί μπορούν να αναπνεύσουν ελεύθερα, να υπάρξουν και να νιώσουν ζωντανοί, αφού το σχολείο τους αποβάλλει, οι παρέες των «ντόπιων» τους απορρίπτουν, η κοινωνία δεν τους χωράει.

Τα καταπιεσμένα κομμάτια ξέσπασαν, και ξέσπασαν βίαια. Η βία αυτή (επί της ουσίας αντι-βία) αποτελεί μια ενστικτώδη και σπασμωδική απάντηση απέναντι στη συστηματική καθημερινή βία που δεχόμαστε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής. Άλλωστε, η βία είναι το κατεξοχήν εργαλείο κοινωνικού ελέγχου και υποταγής, είτε ασκείται από το δάσκαλο-παιδονόμο, είτε από το μπάτσο-υπερασπιστή της ασφάλειας, είτε από την οικονομία της ανάπτυξης, είτε από το κράτος-διαχειριστή των ζωών μας. Αναπόφευκτα, μια τέτοια πολυεπίπεδη, καθολική βία από τη μεριά των κρατούντων, πυροδοτεί μαζικές κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις. Σ’ αυτές βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας εκφράζουν, έχοντας, βέβαια, επίγνωση των αντιφάσεών μας. Έτσι κι αλλιώς, ο δρόμος προς την πολιτική συνείδηση δεν παύει να είναι διαρκής, δημιουργικός, αλλά και διαφορετικός για τον καθένα από εμάς.

Αυτό που αξίζει μια πιο προσεκτική αναφορά, είναι το γεγονός αυτό καθ’εαυτό. Ειδικός φρουρός σημαδεύει με το όπλο του και πυροβολεί 16χρονο παιδί στο ψαχνό. Τα μίντια σπεύδουν να μιλήσουν για μεμονωμένο περιστατικό, για εξοστρακισμό της σφαίρας, για ψυχοπάθεια του θύτη, για κατάχρηση της εξουσίας του. Μιας εξουσίας, ωστόσο, που του παραχωρεί η ίδια η κοινωνία στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας. Μιας εξουσίας που τη νομιμοποιούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης εγκληματοποιώντας τον αποκλίνοντα, τον άστεγο, το μετανάστη, τον εξεγερμένο, τον «τσόγλανο» των Εξαρχείων.

Για εμάς, ο κάθε σερίφης-φονιάς είναι τόσο ψυχασθενής, όσο και ο κάθε εξουσιαστής, είτε πρόκειται για αφεντικό, μεγαλοδημοσιογράφο ή μεγαλοδικηγόρο. Αν το «όπλο» τους εκπυρσοκροτήσει, είναι επειδή το έχει οπλίσει και η συναίνεση μιας κοινωνίας πλήρως εναρμονισμένης με το δόγμα του καπιταλισμού. Αυτό το δόγμα είναι που αποθεώνει την ατομική ιδιοκτησία και αξιώνει την προάσπισή της με κάθε τίμημα. Αυτό είναι, τέλος, που υποβιβάζει την αξία των ζωών μας σε μετρήσιμο μέγεθος, που μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε εμπόρευμα.

Συνοψίζοντας, μετά από μία εβδομάδα μαζικής, αυθόρμητης εκδήλωσης οργής, σε πολλά σημεία της χώρας και του εξωτερικού, μία εβδομάδα βίαιης καταστολής από το κράτος, που χάνει τον έλεγχο όλο και περισσοτέρων κοινωνικών στρωμάτων και, κατά συνέπεια, και τον αυτοέλεγχό του και μετά από μία εβδομάδα μιντιακού κανιβαλλισμού και κατευναστικής προπαγάνδας, εμείς, ως συλλογικότητα, δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι πίσω από την επίπλαστη κοινωνική ειρήνη, είναι συγκαλυμμένος ένας άγριος ταξικός πόλεμος. Σε έναν τέτοιο πόλεμο η βίαιη, μαζική αντίδραση είναι μονόδρομος. Η βία, είτε ως το αρχικό, είτε ως το έσχατο στάδιο, αποτελεί απαραίτητο συστατικό κοινωνικής μεταβολής. Ιδίως, όταν πρόκειται, επί της ουσίας, για μία αντι-βία στην πολύπλευρη βία που δέχεται καθημερινά το άτομο, μιλάμε για την ίδια του την αξιοπρέπεια. Όταν εμείς, λοιπόν, συναντούμε αυτή την αυθόρμητη συλλογική αντι-βία – που μόνο «τυφλή» δεν είναι – δεν αγνοούμε ότι μπορεί να είναι φορέας μίας νέας συλλογικής δράσης, μακριά από τον ατομιστικό ωχαδελφισμό του σύγχρονου πειθήνιου ατόμου. Εκεί, διαβλέπουμε όχι μόνο καταστροφή, αλλά και δημιουργία. Όσες κι αν είναι οι αντιφάσεις μίας τέτοιας εξέγερσης, μοίαζει όσο ποτέ επιτακτικό να αρθρωθεί ένας νέος πολιτικός λόγος, ένας λόγος ακηδεμόνευτος, αδιαμεσολάβητος, αμεσοδημοκρατικός. Να ξεπηδήσουν νέοι θεσμοί αυτοδιαχείρισης-αυτοργάνωσης των ζωών μας, με γνώμονα τις ανάγκες μας και όχι το κέρδος. Εμείς σ’αυτές τις εξεγέρσεις ψυχανεμιζόμαστε την αλλαγή και κοιτάζουμε να τις «μπολιάζουμε» με ιδέες αντιεξουσιαστικές, με ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια.

Ας επανακαταλάβουμε το δημόσιο χώρο – χρόνο.

Ας δημιουργήσουμε θεσμούς ελευθερίας.

Ας ξεκινήσουμε με ανοιχτές συνελεύσεις στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη γειτονιά, σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

Από την Ολυμπιάδα Χαλκιδικής το 1998…στη Λευκίμμη Κέρκυρας το 2008…

Από την Ολυμπιάδα Χαλκιδικής το 1998…στη Λευκίμμη Κέρκυρας το 2008…
οι κοινωνικοί αγώνες είναι μια πραγματικότητα

Εισαγωγή
Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους καταστρέφει τόσο τους ανθρώπους όσο και το φυσικό περιβάλλον, αφήνοντας πίσω της σκουπίδια και ανθρώπους που θυμίζουν σκουπίδια. 10 χρόνια πριν οι κάτοικοι της Ολυμπιάδος Χαλκιδικής, αλλά και των γύρω χωριών αντιμετώπισαν μια απόπειρα ανάπτυξης του κεφαλαίου μέσω της εξόρυξης χρυσού. Σαν απάντηση αναπτύχθηκε ένας δυναμικός αγώνας, ο οποίος παρότι ήταν τοπικός, απέκτησε χαρακτηριστικά αντίστασης και αμεσοδημοκρατίας, και εννοείται βίωσε της ανεξέλεγκτη καταστολή του κράτους. Στην περίπτωση του αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης ενάντια στον ΧΥΤΑ που κατασκευάζεται εκεί, η εξουσία έδειξε για ακόμη μια φορά τα δόντια της καταστέλλοντας, χτυπώντας, συλλαμβάνοντας, δολοφονώντας…Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία παρατηρείται μια όξυνση των τοπικών αγώνων για περιβαλλοντικά ζητήματα. Θεωρούμε ότι κάθε φορά που τοπικά ζητήματα έρχονται στο προσκήνιο ανοίγονται, υπό συνθήκες πάντα, προοπτικές άμεσης δράσης και αυοοργάνωσης. Σε αυτή τη βάση αποφασίσαμε να ψηλαφήσουμε τον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης μιας και θεωρούμε ότι συμβάλλει στο να δημιουργούνται ρήγματα στις ντόπιες και όχι μόνο, εξουσιαστικές δομές.

Χαρακτηριστικά του αγώνα
Τόσο ο αγώνας των κατοίκων της Λευκίμμης το 2008, όσο κι εκείνος των κατοίκων της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής το ’98, αναδεικνύουν βασικά χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνικών αγώνων, ακηδεμόνευτων και επιθετικών, ενάντια στη βίαιη και προκλητική απομύζηση του φυσικού πλούτου από το κράτος. Σαν τοπικοί αγώνες, έχουν ως αφετηρία ζητήματα καθημερινά, όπως η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και ο αντίκτυπός της στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων της περιοχής. Η οργάνωση του αγώνα γίνεται με λαϊκές συνελεύσεις που παρουσιάζουν αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά. Αίτημα των κατοίκων είναι η μη χειραγώγηση του αγώνα από κόμματα και φορείς, ενώ σαν μέσο προτάσσεται η άμεση δράση σε αντίθεση με τη θεσμική αντιπροσώπευση. Επιλέγονται αντιθεσμικές μορφές πάλης, όπως καταλήψεις (π.χ. κατάληψη εργοταξίου κατασκευής ΧΥΤΑ). Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, οι αποφάσεις για την κλιμάκωση του αγώνα λαμβάνονται αυθόρμητα και επί τόπου. Ταυτόχρονα, η επιλογή της σύγκρουσης με τις επιλογές της κυριαρχίας και η επίθεση ενάντια στην κρατική καταστολή χαίρουν ευρείας αποδοχής ανάμεσα στους κατοίκους. Βασικό σημείο των αγώνων αυτών αποτελεί η κάθε μορφής ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες αγωνιστές με πορείες χιλιάδων ατόμων και έντονη παρουσία στα δικαστήρια. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των συμμετεχόντων (κάτοικοι, αλληλέγγυοι κλπ.), αλλά και η ψηλάφηση της πραγματικότητας του ίδιου του προβλήματος με την καλλιέργεια υπεύθυνης στάσης απέναντι σ’ αυτό.

Αντιφάσεις του αγώνα
Τα όρια μιας απλής διαμαρτυρίας ξεπεράστηκαν γρήγορα καθώς ο αγώνας απέκτησε μια πολύμορφη δράση ενάντια στους κρατικούς σχεδιασμούς. Κατόπιν της πρώτης σύγκρουσης με τα ΜΑΤ στις αρχές του Γενάρη το θέμα φεύγει από το σύλλογο της πόλης και δημιουργείται η συντονιστική επιτροπή αγώνα. Επίσης καλούνται συνελεύσεις, οι οποίες γρήγορα λαμβάνουν χώρα στο κατειλημμένο εργοτάξιο του ΧΥΤΑ. Δράσεις αδιαμεσολάβητες, αμεσοδημοκρατικές, κινηματικές και ανταγωνιστικές ως προς την κυριαρχία. Παρόλα αυτά δεν μπορεί να ειπωθεί ότι υπήρχε συνειδητή επιλογή αυτών των πρακτικών, αφού π.χ η αποτροπή χρήσης διαμεσολαβητικών κομματικών μηχανισμών έγινε κυρίως για να αποφευχθούν προσωπικές σκοπιμότητες, η συντονιστική επιτροπή απέκτησε ιδιαίτερο ρόλο και η συχνότητα των λαϊκών συνελεύσεων με τον καιρό έφθινε. Από την άλλη άνθρωποι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, δυστυχώς, δε συμμετείχαν, συχνά, στις διαδικασίες μπολιάζοντας τες με τέτοιες ιδέες.
Η αντιπαράθεση με το κράτος και τον καπιταλισμό δεν τέθηκε στη λογική του «ποιος γεννά το πρόβλημα των σκουπιδιών», αλλά σε μια διαχειριστική λογική για την κατασκευή σωστών έργων, κοινωνικά ελεγχόμενων, τηρώντας τους νόμους. Τέτοιες κινητοποιήσεις είναι θνησιγενείς και παθογόνες, διότι, όχι μόνο δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα όρια ενός τοπικού αγώνα, αλλά επιπλέον γιατί δεν αμφισβητούν την κυριαρχία. Μέσω της ικανοποίησης τέτοιων διαχειριστικού τύπου αιτημάτων, το κράτος καταφέρνει τελικά να αποσπάσει μεγαλύτερη κοινωνική συναίνεση. Τέλος, δυστυχώς, υπάρχει μια διάχυτη αυταπάτη στο νησί της Κέρκυρας ότι ο τουρισμός σημαίνει ανάπτυξη. Ας αναλογιστούμε όμως την ποσότητα των σκουπιδιών που παράγονται τους καλοκαιρινούς μήνες στο νησί και πόσο αναλώσιμοι είναι το φυσικό περιβάλλον και οι άνθρωποι δουλεύοντας για τον τουρισμό.
Η συμβολή μας σε τέτοιους αγώνες αφορά στο μπλοκάρισμα της καταστρεπτικής και ρυπογόνας καπιταλιστικής μηχανής, προωθώντας αξίες σεβασμού απέναντι στη φύση και κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Κάθε κοινωνικός αγώνας αποτελεί κομμάτι του γενικότερου κοινωνικού πολέμου, που διεξάγεται καθημερινά. Έρχεται ως συνέπεια προηγούμενων και αφήνει με τη σειρά του τα προτάγματά του παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ο κοινωνικός πόλεμος ξεκινάει από την ανάγκη των ανθρώπων για ελευθερία, αξιοπρέπεια, αυτοκαθορισμό. Η συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο προωθεί την αντίσταση, την κοινωνική βία και την κοινωνική αλληλεγγύη διαρρηγνύοντας τα σύνορα της κοινωνικής απομόνωσης.

Κοινωνική αλληλεγγύη
Οι αγώνες χάνονται μόνο όταν οι άνθρωποι σταματούν να αγωνίζονται………

Οι κρατούντες το ξέρουν καλά αυτό και γι’αυτό, συνεχώς, μας προβάλουν εικόνες βίας, καταστολής, κυριαρχίας, ιδιοκτησίας, ωχαδελφισμού, προσωπικού συμφέροντος κλπ. Με λίγα λόγια, φόβο, κουτοπονηριά, μιζέρια.
Το σπουδαιότερο όπλο για την μάχη μας ενάντια στην πλουτοκρατία και τη κυριαρχική-μιλιταριστική αντίληψή της είναι η αλληλεγγύη. Είναι πλέον αναγκαιότητα να βάλουμε τους εαυτούς μας πάνω από τον κόσμο των προσωπικών επίπλαστων σκοπιμοτήτων. Να σταθούμε αλληλέγγυοι και όπου είναι δυνατόν να γίνουμε μέρος των αγώνων που διεκδικούν υγεία, παιδεία και, τελικά, τη ζωή και την αξιοπρέπεια του ίδιου του ανθρώπου.

Η γνώση είναι η κληρονομιά μας, το περιβάλλoν ο κόσμος μας. Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό. Ας ενορχηστρώσουμε μια συλλογική αντεπίθεση σε όσους μεταλλάσσουν τον πλούτο (ανθρώπινο & φυσικό) και τη ζωή μας σε χρηματιστηριακούς δείκτες.

δράση απόδραση

κέρκυρα 2008