δεκεμβρης ’08

Ας κάνουμε πλιάτσικο να πάρουμε τις ζωές μας πίσω

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου δολοφονείται, εν ψυχρώ, ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγοροπουλος στα Εξάρχεια, από τον Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Το γεγονός αυτό προκαλεί μια αυθόρμητη κινητοποίηση από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Ξεσπούν κοινωνικές συγκρούσεις, πρώτα στις μεγάλες πόλεις και, στη συνέχεια, στις μικρότερες. Οι ταραχές αποκτούν χαρακτήρα γενικευμένης εξέγερσης. Τις μέρες που ακολουθούν, λαμβάνουν χώρα μαζικότατες πορείες, ενώ, παράλληλα, καταλαμβάνονται σχολεία, πανεπιστήμια, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Σκόπιμο είναι να αναφερθούν οι καταλήψεις των δημαρχείων Αγίου Δημητρίου, Χαλανδρίου και Ιωαννίνων, με σκοπό να αποτελέσουν κέντρα αντιπληροφόρησης και συντονισμού δράσης. Συγκρούσεις με την αστυνομία πραγματοποιούνται καθ’όλη τη διάρκεια των ημερών, στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας και οργισμένος κόσμος πολιορκεί αστυνομικά τμήματα καταστρέφοντάς τα. Το κράτος ανήμπορο να ελέγξει την κατάσταση, λειαίνει το έδαφος μέσω των ΜΜΕ ώστε, από τη μια, να μην υπάρξει αντίδραση στις βίαιες κατασταλτικές μεθόδους του και, από την άλλη, οι παρακρατικοί που το συνδράμουν, ξυλοκοπώντας και μαχαιρώνοντας, να θεωρηθούν αγανακτισμένοι πολίτες.

Τη νύχτα του Σαββάτου, η κανονικότητα της ζωής, τόσο στη μητρόπολη, όσο και σε άλλες πόλεις, διαταράχθηκε για τα καλά. Στην είδηση της δολοφονίας του 16χρονου, ο δρόμος μετατράπηκε σε σημείο συνάντησης και εξέγερσης ετερόκλητων κομματιών της κοινωνίας.

Οι μαθητές/τριες βγήκαν στο δρόμο. Εξέφρασαν την οργή τους με πορείες, φώναξαν συνθήματα, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής, «έβγαλαν τη γλώσσα» στην κοινωνία της ύπνωσης. Βρήκαν την ευκαιρία να αποδράσουν από τις αποστειρωμένες αίθουσες και τον αυταρχισμό των δασκάλων, να εξεγερθούν όχι μόνο απέναντι στην αστυνομία, αλλά και απέναντι σ’ ένα σχολείο θεματοφύλακα της πειθαρχίας, του ανταγωνισμού και της ανισότητας.

Οι φοιτητές/ριες βγήκαν στο δρόμο. Οι εργαζόμενοι/ες βγήκαν στο δρόμο. Οι αντιεξουσιαστές/ριες και οι αναρχικοί/ές βγήκαν στο δρόμο. Τις μέρες που ακολούθησαν του γεγονότος, υπερέβησαν τους ασφυκτικούς, οριοθετημένους χώρους των πανεπιστημίων, της εργασίας, της διασκέδασης, της κατανάλωσης. Διατάραξαν την κοινωνική ειρήνη, προτάσσοντας διαφορετικούς τρόπους αντίστασης, με όρους πραγματικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Οι μετανάστες βγήκαν στο δρόμο. Αυτοί που βασανίζονται στα διάφορα «Α.Τ. Ομονοίας», αφού «δε θα γίνουν Έλληνες ποτέ». Αυτοί που εξαθλιώνονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα. Αυτοί που δεν έχουν να χάσουν τίποτα γιατί δεν έχουν τίποτα.

Οι τσιγγάνοι βγήκαν στο δρόμο. Γιατί εκεί μπορούν να αναπνεύσουν ελεύθερα, να υπάρξουν και να νιώσουν ζωντανοί, αφού το σχολείο τους αποβάλλει, οι παρέες των «ντόπιων» τους απορρίπτουν, η κοινωνία δεν τους χωράει.

Τα καταπιεσμένα κομμάτια ξέσπασαν, και ξέσπασαν βίαια. Η βία αυτή (επί της ουσίας αντι-βία) αποτελεί μια ενστικτώδη και σπασμωδική απάντηση απέναντι στη συστηματική καθημερινή βία που δεχόμαστε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής. Άλλωστε, η βία είναι το κατεξοχήν εργαλείο κοινωνικού ελέγχου και υποταγής, είτε ασκείται από το δάσκαλο-παιδονόμο, είτε από το μπάτσο-υπερασπιστή της ασφάλειας, είτε από την οικονομία της ανάπτυξης, είτε από το κράτος-διαχειριστή των ζωών μας. Αναπόφευκτα, μια τέτοια πολυεπίπεδη, καθολική βία από τη μεριά των κρατούντων, πυροδοτεί μαζικές κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις. Σ’ αυτές βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας εκφράζουν, έχοντας, βέβαια, επίγνωση των αντιφάσεών μας. Έτσι κι αλλιώς, ο δρόμος προς την πολιτική συνείδηση δεν παύει να είναι διαρκής, δημιουργικός, αλλά και διαφορετικός για τον καθένα από εμάς.

Αυτό που αξίζει μια πιο προσεκτική αναφορά, είναι το γεγονός αυτό καθ’εαυτό. Ειδικός φρουρός σημαδεύει με το όπλο του και πυροβολεί 16χρονο παιδί στο ψαχνό. Τα μίντια σπεύδουν να μιλήσουν για μεμονωμένο περιστατικό, για εξοστρακισμό της σφαίρας, για ψυχοπάθεια του θύτη, για κατάχρηση της εξουσίας του. Μιας εξουσίας, ωστόσο, που του παραχωρεί η ίδια η κοινωνία στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας. Μιας εξουσίας που τη νομιμοποιούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης εγκληματοποιώντας τον αποκλίνοντα, τον άστεγο, το μετανάστη, τον εξεγερμένο, τον «τσόγλανο» των Εξαρχείων.

Για εμάς, ο κάθε σερίφης-φονιάς είναι τόσο ψυχασθενής, όσο και ο κάθε εξουσιαστής, είτε πρόκειται για αφεντικό, μεγαλοδημοσιογράφο ή μεγαλοδικηγόρο. Αν το «όπλο» τους εκπυρσοκροτήσει, είναι επειδή το έχει οπλίσει και η συναίνεση μιας κοινωνίας πλήρως εναρμονισμένης με το δόγμα του καπιταλισμού. Αυτό το δόγμα είναι που αποθεώνει την ατομική ιδιοκτησία και αξιώνει την προάσπισή της με κάθε τίμημα. Αυτό είναι, τέλος, που υποβιβάζει την αξία των ζωών μας σε μετρήσιμο μέγεθος, που μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε εμπόρευμα.

Συνοψίζοντας, μετά από μία εβδομάδα μαζικής, αυθόρμητης εκδήλωσης οργής, σε πολλά σημεία της χώρας και του εξωτερικού, μία εβδομάδα βίαιης καταστολής από το κράτος, που χάνει τον έλεγχο όλο και περισσοτέρων κοινωνικών στρωμάτων και, κατά συνέπεια, και τον αυτοέλεγχό του και μετά από μία εβδομάδα μιντιακού κανιβαλλισμού και κατευναστικής προπαγάνδας, εμείς, ως συλλογικότητα, δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι πίσω από την επίπλαστη κοινωνική ειρήνη, είναι συγκαλυμμένος ένας άγριος ταξικός πόλεμος. Σε έναν τέτοιο πόλεμο η βίαιη, μαζική αντίδραση είναι μονόδρομος. Η βία, είτε ως το αρχικό, είτε ως το έσχατο στάδιο, αποτελεί απαραίτητο συστατικό κοινωνικής μεταβολής. Ιδίως, όταν πρόκειται, επί της ουσίας, για μία αντι-βία στην πολύπλευρη βία που δέχεται καθημερινά το άτομο, μιλάμε για την ίδια του την αξιοπρέπεια. Όταν εμείς, λοιπόν, συναντούμε αυτή την αυθόρμητη συλλογική αντι-βία – που μόνο «τυφλή» δεν είναι – δεν αγνοούμε ότι μπορεί να είναι φορέας μίας νέας συλλογικής δράσης, μακριά από τον ατομιστικό ωχαδελφισμό του σύγχρονου πειθήνιου ατόμου. Εκεί, διαβλέπουμε όχι μόνο καταστροφή, αλλά και δημιουργία. Όσες κι αν είναι οι αντιφάσεις μίας τέτοιας εξέγερσης, μοίαζει όσο ποτέ επιτακτικό να αρθρωθεί ένας νέος πολιτικός λόγος, ένας λόγος ακηδεμόνευτος, αδιαμεσολάβητος, αμεσοδημοκρατικός. Να ξεπηδήσουν νέοι θεσμοί αυτοδιαχείρισης-αυτοργάνωσης των ζωών μας, με γνώμονα τις ανάγκες μας και όχι το κέρδος. Εμείς σ’αυτές τις εξεγέρσεις ψυχανεμιζόμαστε την αλλαγή και κοιτάζουμε να τις «μπολιάζουμε» με ιδέες αντιεξουσιαστικές, με ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια.

Ας επανακαταλάβουμε το δημόσιο χώρο – χρόνο.

Ας δημιουργήσουμε θεσμούς ελευθερίας.

Ας ξεκινήσουμε με ανοιχτές συνελεύσεις στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη γειτονιά, σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: