Η εξουσία της ρύπανσης, της εκμετάλλευσης

Η εξουσία της ρύπανσης, της εκμετάλλευσης
και του κέρδους δεν μας αφήνει να ζήσουμε……
να μην την αφήσουμε ούτε και εμείς!!!

Οι μπίζνες των σκουπιδιών…
Το ζήτημα της διαχείρισης των σκουπιδιών και γενικά των αποβλήτων που παράγει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να εξεταστεί ξέχωρα από τον τρόπο οργάνωσης της ίδιας του της ζωής. Το κεφάλαιο δίνει πάντα λύση με γνώμονα το κέρδος. Έτσι προσεγγίζεται και το δυσεπίλυτο πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Εκεί που όλοι βλέπουν σκουπίδια, οι μεγάλες κατασκευαστικές βλέπουν δουλειές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Μπροστά στην έλλειψη χρόνου εναρμόνισης με τη νομοθεσία και την τάση ιδιωτικοποίησης των πάντων, το κράτος ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του στην σύμπραξη δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και στη διαχείριση των σκουπιδιών, με αποτέλεσμα τα δημοτικά τέλη να αυξάνονται και οι εταιρίες να πλουτίζουν. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) δε συμβάλουν στην ανακύκλωση, ανάκτηση και επαναχρησιμοποίηση των απορριμμάτων, πράγμα που σύμφωνα με πρόταση της Ε.Ε. τους καθιστά παράνομους από το 2010.

Το νέο φαινόμενο: η εγκατάσταση ΧΥΤΑ υπό την προστασία των ΜΑΤ!
Η κεντρική εξουσία, στηριζόμενη από την κάθε τοπική εξουσία, αποφασίζει την χωροθέτηση των ΧΥΤΑ με βάση ταξικά κριτήρια και όχι χωροταξικά και κοινωνικά, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βοσκοτόπια, ποτάμια, λίμνες κτλ. Οι Ταγαράδες, τα Λιόσια, το Καρβουνάρι Θεσπρωτίας, η ανατολική Αττική και η Λευκίμμη Κέρκυρας επιβεβαιώνουν, με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο, τη διαχείριση του προβλήματος από την εξουσία.

Κέρκυρα…
Το νησί της Κέρκυρας αντιμετωπίζει, με τη σειρά του, έντονο πρόβλημα με τη διαχείριση των απορριμμάτων. Για άλλη μία φορά, το κράτος δείχνει τις διαθέσεις του, προτείνοντας λύσεις «αρπακόλλα», που όχι μόνο δεν είναι φιλικές προς το περιβάλλον, αλλά εγκυμονούν κινδύνους και για την υγεία των κατοίκων. Το μοναδικό συμφέρον από αυτή τη διαδικασία το έχουν οι εργολάβοι, που και πάλι θα θησαυρίσουν. Εδώ και ένα χρόνο, άρχισαν οι κινητοποιήσεις ενάντια στη χωματερή του Τεμπλονίου.
Στις 9/1/2008 ξεκίνησε η προσπάθεια κατασκευής του ΧΥΤΑ Λευκίμμης, από το μεγαλοεργολάβο Ασωνίτη, η οποία βρήκε σφοδρή αντίσταση από τους κατοίκους της περιοχής. Η τρίμηνη κατάληψη του χώρου κατασκευής του ΧΥΤΑ εξόργισε τους τοπικούς άρχοντες και επιβάρυνε την περιοχή με πολυάριθμες ομάδες ΜΑΤ, οι οποίες συγκεντρώθηκαν από πολλές περιοχές της Ελλάδας για να υπερασπίσουν το μεγαλοεργολάβο. Αυτή η κίνηση κόστισε τη ζωή μιας γυναίκας, της Μαρίας Κουλούρη (29/5/08), το σοβαρό τραυματισμό ενός δεκαεξάχρονου και τους τραυματισμούς/συλλήψεις πολλών άλλων πολιτών. Μετά τα επεισόδια της 29ης Μαΐου οι δυνάμεις καταστολής δεν ντράπηκαν να επιρρίψουν τις ευθύνες της δολοφονίας στον 16χρονο (ανθρωποκτονία εκ προθέσεως).
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, μια νέα αυθαιρεσία από την πλευρά του εργολάβου (ξεκίνησε έργα επέκτασης του χωματόδρομου που οδηγεί στο ΧΥΤΑ χωρίς καμία μελέτη, έγκριση και συναίνεση των κατοίκων που έχουν τα κτήματα) πυροδότησε το κλίμα. Οι κάτοικοι της περιοχής, με τη συμπαράσταση ανθρώπων απ’ όλο το νησί, συσπειρώθηκαν και τότε οι δολοφονικές ορδές του κράτους έδειξαν και πάλι τις άγριες διαθέσεις τους.
Τη Δευτέρα 16 Ιουνίου 2008 η αντίσταση των κατοίκων απέναντι στα ΜΑΤ ξεκίνησε από το πρωί και κράτησε ως το βράδυ. Από νωρίς κιόλας, άρχισε η άνευ προηγουμένου ρίψη χημικών, η οποία συνεχίστηκε μέχρι αργά το απόγευμα. Πολλοί μείνανε άναυδοι μπροστά στη θέα των ΜΑΤ να προκαλούν ζημιές σε σταθμευμένα αυτοκίνητα!
Τη 17η Ιουλίου 2008, η εξουσία βλέποντας ότι η δύναμη των ΜΑΤ δεν αποφέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για 2 άτομα.

Δύο σχόλια…
Φαίνεται, ξεκάθαρα, ότι το κράτος φοβάται τη νίκη των κατοίκων του νησιού, η οποία θα αναζωπυρώσει τη «φωτιά» των υπολοίπων κατοίκων της χώρας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με τους ΧΥΤΑ.
Η καθεστωτική αριστερά, για άλλη μια φορά, με τις πρακτικές της, προσπάθησε να καπηλευτεί έναν κοινωνικό αγώνα, να καρπωθεί μικροπολιτικά οφέλη και να πατρονάρει τις συλλογικές αποφάσεις των κατοίκων, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την ίδια τους τη ζωή.

Η εξουσία, στην περίπτωση της Λευκίμμης αλλά και οπουδήποτε αλλού, επιδιώκει να επιβάλλει με τη βία αποφάσεις, στέλνοντας στρατούς κατοχής που τρομοκρατούν και δολοφονούν. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να δίνεται άμεσα από εμάς τους ίδιους, χωρίς «αντιπροσώπους» και «ειδικούς», μέσα από συλλογικές διεργασίες, συνελεύσεις όπου αμεσοδημοκρατικά και αδιαμεσολάβητα λαμβάνονται οι αποφάσεις, αγώνες που υπερβαίνουν τις στενές τοπικές διεκδικήσεις και γίνονται αγώνες για αυτοδιαχείριση, ελευθερία, αξιοπρέπεια.

Οι Λευκιμμιώτες έδειξαν το δρόμο…κι αυτός είναι στρωμένος με οδοφράγματα!!!

Όταν οι επίδοξοι ηγέτες δυσκολεύονται να αφουγκραστούν την οργή και τις ανάγκες μας, τα δακρυγόνα τους μας κάνουν να δακρύζουμε, τα δάκρυα μας θα γίνουνε ποτάμια….ποτάμια που θα τους παρασύρουνε.

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: