δεκεμβρης ‘08

Ας κάνουμε πλιάτσικο να πάρουμε τις ζωές μας πίσω

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου δολοφονείται, εν ψυχρώ, ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγοροπουλος στα Εξάρχεια, από τον Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Το γεγονός αυτό προκαλεί μια αυθόρμητη κινητοποίηση από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Ξεσπούν κοινωνικές συγκρούσεις, πρώτα στις μεγάλες πόλεις και, στη συνέχεια, στις μικρότερες. Οι ταραχές αποκτούν χαρακτήρα γενικευμένης εξέγερσης. Τις μέρες που ακολουθούν, λαμβάνουν χώρα μαζικότατες πορείες, ενώ, παράλληλα, καταλαμβάνονται σχολεία, πανεπιστήμια, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Σκόπιμο είναι να αναφερθούν οι καταλήψεις των δημαρχείων Αγίου Δημητρίου, Χαλανδρίου και Ιωαννίνων, με σκοπό να αποτελέσουν κέντρα αντιπληροφόρησης και συντονισμού δράσης. Συγκρούσεις με την αστυνομία πραγματοποιούνται καθ’όλη τη διάρκεια των ημερών, στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας και οργισμένος κόσμος πολιορκεί αστυνομικά τμήματα καταστρέφοντάς τα. Το κράτος ανήμπορο να ελέγξει την κατάσταση, λειαίνει το έδαφος μέσω των ΜΜΕ ώστε, από τη μια, να μην υπάρξει αντίδραση στις βίαιες κατασταλτικές μεθόδους του και, από την άλλη, οι παρακρατικοί που το συνδράμουν, ξυλοκοπώντας και μαχαιρώνοντας, να θεωρηθούν αγανακτισμένοι πολίτες.

Τη νύχτα του Σαββάτου, η κανονικότητα της ζωής, τόσο στη μητρόπολη, όσο και σε άλλες πόλεις, διαταράχθηκε για τα καλά. Στην είδηση της δολοφονίας του 16χρονου, ο δρόμος μετατράπηκε σε σημείο συνάντησης και εξέγερσης ετερόκλητων κομματιών της κοινωνίας.

Οι μαθητές/τριες βγήκαν στο δρόμο. Εξέφρασαν την οργή τους με πορείες, φώναξαν συνθήματα, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής, «έβγαλαν τη γλώσσα» στην κοινωνία της ύπνωσης. Βρήκαν την ευκαιρία να αποδράσουν από τις αποστειρωμένες αίθουσες και τον αυταρχισμό των δασκάλων, να εξεγερθούν όχι μόνο απέναντι στην αστυνομία, αλλά και απέναντι σ’ ένα σχολείο θεματοφύλακα της πειθαρχίας, του ανταγωνισμού και της ανισότητας.

Οι φοιτητές/ριες βγήκαν στο δρόμο. Οι εργαζόμενοι/ες βγήκαν στο δρόμο. Οι αντιεξουσιαστές/ριες και οι αναρχικοί/ές βγήκαν στο δρόμο. Τις μέρες που ακολούθησαν του γεγονότος, υπερέβησαν τους ασφυκτικούς, οριοθετημένους χώρους των πανεπιστημίων, της εργασίας, της διασκέδασης, της κατανάλωσης. Διατάραξαν την κοινωνική ειρήνη, προτάσσοντας διαφορετικούς τρόπους αντίστασης, με όρους πραγματικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Οι μετανάστες βγήκαν στο δρόμο. Αυτοί που βασανίζονται στα διάφορα «Α.Τ. Ομονοίας», αφού «δε θα γίνουν Έλληνες ποτέ». Αυτοί που εξαθλιώνονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα. Αυτοί που δεν έχουν να χάσουν τίποτα γιατί δεν έχουν τίποτα.

Οι τσιγγάνοι βγήκαν στο δρόμο. Γιατί εκεί μπορούν να αναπνεύσουν ελεύθερα, να υπάρξουν και να νιώσουν ζωντανοί, αφού το σχολείο τους αποβάλλει, οι παρέες των «ντόπιων» τους απορρίπτουν, η κοινωνία δεν τους χωράει.

Τα καταπιεσμένα κομμάτια ξέσπασαν, και ξέσπασαν βίαια. Η βία αυτή (επί της ουσίας αντι-βία) αποτελεί μια ενστικτώδη και σπασμωδική απάντηση απέναντι στη συστηματική καθημερινή βία που δεχόμαστε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής. Άλλωστε, η βία είναι το κατεξοχήν εργαλείο κοινωνικού ελέγχου και υποταγής, είτε ασκείται από το δάσκαλο-παιδονόμο, είτε από το μπάτσο-υπερασπιστή της ασφάλειας, είτε από την οικονομία της ανάπτυξης, είτε από το κράτος-διαχειριστή των ζωών μας. Αναπόφευκτα, μια τέτοια πολυεπίπεδη, καθολική βία από τη μεριά των κρατούντων, πυροδοτεί μαζικές κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις. Σ’ αυτές βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας εκφράζουν, έχοντας, βέβαια, επίγνωση των αντιφάσεών μας. Έτσι κι αλλιώς, ο δρόμος προς την πολιτική συνείδηση δεν παύει να είναι διαρκής, δημιουργικός, αλλά και διαφορετικός για τον καθένα από εμάς.

Αυτό που αξίζει μια πιο προσεκτική αναφορά, είναι το γεγονός αυτό καθ’εαυτό. Ειδικός φρουρός σημαδεύει με το όπλο του και πυροβολεί 16χρονο παιδί στο ψαχνό. Τα μίντια σπεύδουν να μιλήσουν για μεμονωμένο περιστατικό, για εξοστρακισμό της σφαίρας, για ψυχοπάθεια του θύτη, για κατάχρηση της εξουσίας του. Μιας εξουσίας, ωστόσο, που του παραχωρεί η ίδια η κοινωνία στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας. Μιας εξουσίας που τη νομιμοποιούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης εγκληματοποιώντας τον αποκλίνοντα, τον άστεγο, το μετανάστη, τον εξεγερμένο, τον «τσόγλανο» των Εξαρχείων.

Για εμάς, ο κάθε σερίφης-φονιάς είναι τόσο ψυχασθενής, όσο και ο κάθε εξουσιαστής, είτε πρόκειται για αφεντικό, μεγαλοδημοσιογράφο ή μεγαλοδικηγόρο. Αν το «όπλο» τους εκπυρσοκροτήσει, είναι επειδή το έχει οπλίσει και η συναίνεση μιας κοινωνίας πλήρως εναρμονισμένης με το δόγμα του καπιταλισμού. Αυτό το δόγμα είναι που αποθεώνει την ατομική ιδιοκτησία και αξιώνει την προάσπισή της με κάθε τίμημα. Αυτό είναι, τέλος, που υποβιβάζει την αξία των ζωών μας σε μετρήσιμο μέγεθος, που μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε εμπόρευμα.

Συνοψίζοντας, μετά από μία εβδομάδα μαζικής, αυθόρμητης εκδήλωσης οργής, σε πολλά σημεία της χώρας και του εξωτερικού, μία εβδομάδα βίαιης καταστολής από το κράτος, που χάνει τον έλεγχο όλο και περισσοτέρων κοινωνικών στρωμάτων και, κατά συνέπεια, και τον αυτοέλεγχό του και μετά από μία εβδομάδα μιντιακού κανιβαλλισμού και κατευναστικής προπαγάνδας, εμείς, ως συλλογικότητα, δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι πίσω από την επίπλαστη κοινωνική ειρήνη, είναι συγκαλυμμένος ένας άγριος ταξικός πόλεμος. Σε έναν τέτοιο πόλεμο η βίαιη, μαζική αντίδραση είναι μονόδρομος. Η βία, είτε ως το αρχικό, είτε ως το έσχατο στάδιο, αποτελεί απαραίτητο συστατικό κοινωνικής μεταβολής. Ιδίως, όταν πρόκειται, επί της ουσίας, για μία αντι-βία στην πολύπλευρη βία που δέχεται καθημερινά το άτομο, μιλάμε για την ίδια του την αξιοπρέπεια. Όταν εμείς, λοιπόν, συναντούμε αυτή την αυθόρμητη συλλογική αντι-βία – που μόνο «τυφλή» δεν είναι – δεν αγνοούμε ότι μπορεί να είναι φορέας μίας νέας συλλογικής δράσης, μακριά από τον ατομιστικό ωχαδελφισμό του σύγχρονου πειθήνιου ατόμου. Εκεί, διαβλέπουμε όχι μόνο καταστροφή, αλλά και δημιουργία. Όσες κι αν είναι οι αντιφάσεις μίας τέτοιας εξέγερσης, μοίαζει όσο ποτέ επιτακτικό να αρθρωθεί ένας νέος πολιτικός λόγος, ένας λόγος ακηδεμόνευτος, αδιαμεσολάβητος, αμεσοδημοκρατικός. Να ξεπηδήσουν νέοι θεσμοί αυτοδιαχείρισης-αυτοργάνωσης των ζωών μας, με γνώμονα τις ανάγκες μας και όχι το κέρδος. Εμείς σ’αυτές τις εξεγέρσεις ψυχανεμιζόμαστε την αλλαγή και κοιτάζουμε να τις «μπολιάζουμε» με ιδέες αντιεξουσιαστικές, με ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια.

Ας επανακαταλάβουμε το δημόσιο χώρο – χρόνο.

Ας δημιουργήσουμε θεσμούς ελευθερίας.

Ας ξεκινήσουμε με ανοιχτές συνελεύσεις στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη γειτονιά, σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

αφίσα για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες

Από την Ολυμπιάδα Χαλκιδικής το 1998…στη Λευκίμμη Κέρκυρας το 2008…

Από την Ολυμπιάδα Χαλκιδικής το 1998…στη Λευκίμμη Κέρκυρας το 2008…
οι κοινωνικοί αγώνες είναι μια πραγματικότητα

Εισαγωγή
Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους καταστρέφει τόσο τους ανθρώπους όσο και το φυσικό περιβάλλον, αφήνοντας πίσω της σκουπίδια και ανθρώπους που θυμίζουν σκουπίδια. 10 χρόνια πριν οι κάτοικοι της Ολυμπιάδος Χαλκιδικής, αλλά και των γύρω χωριών αντιμετώπισαν μια απόπειρα ανάπτυξης του κεφαλαίου μέσω της εξόρυξης χρυσού. Σαν απάντηση αναπτύχθηκε ένας δυναμικός αγώνας, ο οποίος παρότι ήταν τοπικός, απέκτησε χαρακτηριστικά αντίστασης και αμεσοδημοκρατίας, και εννοείται βίωσε της ανεξέλεγκτη καταστολή του κράτους. Στην περίπτωση του αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης ενάντια στον ΧΥΤΑ που κατασκευάζεται εκεί, η εξουσία έδειξε για ακόμη μια φορά τα δόντια της καταστέλλοντας, χτυπώντας, συλλαμβάνοντας, δολοφονώντας…Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία παρατηρείται μια όξυνση των τοπικών αγώνων για περιβαλλοντικά ζητήματα. Θεωρούμε ότι κάθε φορά που τοπικά ζητήματα έρχονται στο προσκήνιο ανοίγονται, υπό συνθήκες πάντα, προοπτικές άμεσης δράσης και αυοοργάνωσης. Σε αυτή τη βάση αποφασίσαμε να ψηλαφήσουμε τον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης μιας και θεωρούμε ότι συμβάλλει στο να δημιουργούνται ρήγματα στις ντόπιες και όχι μόνο, εξουσιαστικές δομές.

Χαρακτηριστικά του αγώνα
Τόσο ο αγώνας των κατοίκων της Λευκίμμης το 2008, όσο κι εκείνος των κατοίκων της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής το ’98, αναδεικνύουν βασικά χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνικών αγώνων, ακηδεμόνευτων και επιθετικών, ενάντια στη βίαιη και προκλητική απομύζηση του φυσικού πλούτου από το κράτος. Σαν τοπικοί αγώνες, έχουν ως αφετηρία ζητήματα καθημερινά, όπως η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και ο αντίκτυπός της στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων της περιοχής. Η οργάνωση του αγώνα γίνεται με λαϊκές συνελεύσεις που παρουσιάζουν αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά. Αίτημα των κατοίκων είναι η μη χειραγώγηση του αγώνα από κόμματα και φορείς, ενώ σαν μέσο προτάσσεται η άμεση δράση σε αντίθεση με τη θεσμική αντιπροσώπευση. Επιλέγονται αντιθεσμικές μορφές πάλης, όπως καταλήψεις (π.χ. κατάληψη εργοταξίου κατασκευής ΧΥΤΑ). Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, οι αποφάσεις για την κλιμάκωση του αγώνα λαμβάνονται αυθόρμητα και επί τόπου. Ταυτόχρονα, η επιλογή της σύγκρουσης με τις επιλογές της κυριαρχίας και η επίθεση ενάντια στην κρατική καταστολή χαίρουν ευρείας αποδοχής ανάμεσα στους κατοίκους. Βασικό σημείο των αγώνων αυτών αποτελεί η κάθε μορφής ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες αγωνιστές με πορείες χιλιάδων ατόμων και έντονη παρουσία στα δικαστήρια. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των συμμετεχόντων (κάτοικοι, αλληλέγγυοι κλπ.), αλλά και η ψηλάφηση της πραγματικότητας του ίδιου του προβλήματος με την καλλιέργεια υπεύθυνης στάσης απέναντι σ’ αυτό.

Αντιφάσεις του αγώνα
Τα όρια μιας απλής διαμαρτυρίας ξεπεράστηκαν γρήγορα καθώς ο αγώνας απέκτησε μια πολύμορφη δράση ενάντια στους κρατικούς σχεδιασμούς. Κατόπιν της πρώτης σύγκρουσης με τα ΜΑΤ στις αρχές του Γενάρη το θέμα φεύγει από το σύλλογο της πόλης και δημιουργείται η συντονιστική επιτροπή αγώνα. Επίσης καλούνται συνελεύσεις, οι οποίες γρήγορα λαμβάνουν χώρα στο κατειλημμένο εργοτάξιο του ΧΥΤΑ. Δράσεις αδιαμεσολάβητες, αμεσοδημοκρατικές, κινηματικές και ανταγωνιστικές ως προς την κυριαρχία. Παρόλα αυτά δεν μπορεί να ειπωθεί ότι υπήρχε συνειδητή επιλογή αυτών των πρακτικών, αφού π.χ η αποτροπή χρήσης διαμεσολαβητικών κομματικών μηχανισμών έγινε κυρίως για να αποφευχθούν προσωπικές σκοπιμότητες, η συντονιστική επιτροπή απέκτησε ιδιαίτερο ρόλο και η συχνότητα των λαϊκών συνελεύσεων με τον καιρό έφθινε. Από την άλλη άνθρωποι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, δυστυχώς, δε συμμετείχαν, συχνά, στις διαδικασίες μπολιάζοντας τες με τέτοιες ιδέες.
Η αντιπαράθεση με το κράτος και τον καπιταλισμό δεν τέθηκε στη λογική του «ποιος γεννά το πρόβλημα των σκουπιδιών», αλλά σε μια διαχειριστική λογική για την κατασκευή σωστών έργων, κοινωνικά ελεγχόμενων, τηρώντας τους νόμους. Τέτοιες κινητοποιήσεις είναι θνησιγενείς και παθογόνες, διότι, όχι μόνο δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα όρια ενός τοπικού αγώνα, αλλά επιπλέον γιατί δεν αμφισβητούν την κυριαρχία. Μέσω της ικανοποίησης τέτοιων διαχειριστικού τύπου αιτημάτων, το κράτος καταφέρνει τελικά να αποσπάσει μεγαλύτερη κοινωνική συναίνεση. Τέλος, δυστυχώς, υπάρχει μια διάχυτη αυταπάτη στο νησί της Κέρκυρας ότι ο τουρισμός σημαίνει ανάπτυξη. Ας αναλογιστούμε όμως την ποσότητα των σκουπιδιών που παράγονται τους καλοκαιρινούς μήνες στο νησί και πόσο αναλώσιμοι είναι το φυσικό περιβάλλον και οι άνθρωποι δουλεύοντας για τον τουρισμό.
Η συμβολή μας σε τέτοιους αγώνες αφορά στο μπλοκάρισμα της καταστρεπτικής και ρυπογόνας καπιταλιστικής μηχανής, προωθώντας αξίες σεβασμού απέναντι στη φύση και κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Κάθε κοινωνικός αγώνας αποτελεί κομμάτι του γενικότερου κοινωνικού πολέμου, που διεξάγεται καθημερινά. Έρχεται ως συνέπεια προηγούμενων και αφήνει με τη σειρά του τα προτάγματά του παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ο κοινωνικός πόλεμος ξεκινάει από την ανάγκη των ανθρώπων για ελευθερία, αξιοπρέπεια, αυτοκαθορισμό. Η συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο προωθεί την αντίσταση, την κοινωνική βία και την κοινωνική αλληλεγγύη διαρρηγνύοντας τα σύνορα της κοινωνικής απομόνωσης.

Κοινωνική αλληλεγγύη
Οι αγώνες χάνονται μόνο όταν οι άνθρωποι σταματούν να αγωνίζονται………

Οι κρατούντες το ξέρουν καλά αυτό και γι’αυτό, συνεχώς, μας προβάλουν εικόνες βίας, καταστολής, κυριαρχίας, ιδιοκτησίας, ωχαδελφισμού, προσωπικού συμφέροντος κλπ. Με λίγα λόγια, φόβο, κουτοπονηριά, μιζέρια.
Το σπουδαιότερο όπλο για την μάχη μας ενάντια στην πλουτοκρατία και τη κυριαρχική-μιλιταριστική αντίληψή της είναι η αλληλεγγύη. Είναι πλέον αναγκαιότητα να βάλουμε τους εαυτούς μας πάνω από τον κόσμο των προσωπικών επίπλαστων σκοπιμοτήτων. Να σταθούμε αλληλέγγυοι και όπου είναι δυνατόν να γίνουμε μέρος των αγώνων που διεκδικούν υγεία, παιδεία και, τελικά, τη ζωή και την αξιοπρέπεια του ίδιου του ανθρώπου.

Η γνώση είναι η κληρονομιά μας, το περιβάλλoν ο κόσμος μας. Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό. Ας ενορχηστρώσουμε μια συλλογική αντεπίθεση σε όσους μεταλλάσσουν τον πλούτο (ανθρώπινο & φυσικό) και τη ζωή μας σε χρηματιστηριακούς δείκτες.

δράση απόδραση

κέρκυρα 2008

Η εξουσία της ρύπανσης, της εκμετάλλευσης

Η εξουσία της ρύπανσης, της εκμετάλλευσης
και του κέρδους δεν μας αφήνει να ζήσουμε……
να μην την αφήσουμε ούτε και εμείς!!!

Οι μπίζνες των σκουπιδιών…
Το ζήτημα της διαχείρισης των σκουπιδιών και γενικά των αποβλήτων που παράγει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να εξεταστεί ξέχωρα από τον τρόπο οργάνωσης της ίδιας του της ζωής. Το κεφάλαιο δίνει πάντα λύση με γνώμονα το κέρδος. Έτσι προσεγγίζεται και το δυσεπίλυτο πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Εκεί που όλοι βλέπουν σκουπίδια, οι μεγάλες κατασκευαστικές βλέπουν δουλειές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Μπροστά στην έλλειψη χρόνου εναρμόνισης με τη νομοθεσία και την τάση ιδιωτικοποίησης των πάντων, το κράτος ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του στην σύμπραξη δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και στη διαχείριση των σκουπιδιών, με αποτέλεσμα τα δημοτικά τέλη να αυξάνονται και οι εταιρίες να πλουτίζουν. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) δε συμβάλουν στην ανακύκλωση, ανάκτηση και επαναχρησιμοποίηση των απορριμμάτων, πράγμα που σύμφωνα με πρόταση της Ε.Ε. τους καθιστά παράνομους από το 2010.

Το νέο φαινόμενο: η εγκατάσταση ΧΥΤΑ υπό την προστασία των ΜΑΤ!
Η κεντρική εξουσία, στηριζόμενη από την κάθε τοπική εξουσία, αποφασίζει την χωροθέτηση των ΧΥΤΑ με βάση ταξικά κριτήρια και όχι χωροταξικά και κοινωνικά, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βοσκοτόπια, ποτάμια, λίμνες κτλ. Οι Ταγαράδες, τα Λιόσια, το Καρβουνάρι Θεσπρωτίας, η ανατολική Αττική και η Λευκίμμη Κέρκυρας επιβεβαιώνουν, με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο, τη διαχείριση του προβλήματος από την εξουσία.

Κέρκυρα…
Το νησί της Κέρκυρας αντιμετωπίζει, με τη σειρά του, έντονο πρόβλημα με τη διαχείριση των απορριμμάτων. Για άλλη μία φορά, το κράτος δείχνει τις διαθέσεις του, προτείνοντας λύσεις «αρπακόλλα», που όχι μόνο δεν είναι φιλικές προς το περιβάλλον, αλλά εγκυμονούν κινδύνους και για την υγεία των κατοίκων. Το μοναδικό συμφέρον από αυτή τη διαδικασία το έχουν οι εργολάβοι, που και πάλι θα θησαυρίσουν. Εδώ και ένα χρόνο, άρχισαν οι κινητοποιήσεις ενάντια στη χωματερή του Τεμπλονίου.
Στις 9/1/2008 ξεκίνησε η προσπάθεια κατασκευής του ΧΥΤΑ Λευκίμμης, από το μεγαλοεργολάβο Ασωνίτη, η οποία βρήκε σφοδρή αντίσταση από τους κατοίκους της περιοχής. Η τρίμηνη κατάληψη του χώρου κατασκευής του ΧΥΤΑ εξόργισε τους τοπικούς άρχοντες και επιβάρυνε την περιοχή με πολυάριθμες ομάδες ΜΑΤ, οι οποίες συγκεντρώθηκαν από πολλές περιοχές της Ελλάδας για να υπερασπίσουν το μεγαλοεργολάβο. Αυτή η κίνηση κόστισε τη ζωή μιας γυναίκας, της Μαρίας Κουλούρη (29/5/08), το σοβαρό τραυματισμό ενός δεκαεξάχρονου και τους τραυματισμούς/συλλήψεις πολλών άλλων πολιτών. Μετά τα επεισόδια της 29ης Μαΐου οι δυνάμεις καταστολής δεν ντράπηκαν να επιρρίψουν τις ευθύνες της δολοφονίας στον 16χρονο (ανθρωποκτονία εκ προθέσεως).
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, μια νέα αυθαιρεσία από την πλευρά του εργολάβου (ξεκίνησε έργα επέκτασης του χωματόδρομου που οδηγεί στο ΧΥΤΑ χωρίς καμία μελέτη, έγκριση και συναίνεση των κατοίκων που έχουν τα κτήματα) πυροδότησε το κλίμα. Οι κάτοικοι της περιοχής, με τη συμπαράσταση ανθρώπων απ’ όλο το νησί, συσπειρώθηκαν και τότε οι δολοφονικές ορδές του κράτους έδειξαν και πάλι τις άγριες διαθέσεις τους.
Τη Δευτέρα 16 Ιουνίου 2008 η αντίσταση των κατοίκων απέναντι στα ΜΑΤ ξεκίνησε από το πρωί και κράτησε ως το βράδυ. Από νωρίς κιόλας, άρχισε η άνευ προηγουμένου ρίψη χημικών, η οποία συνεχίστηκε μέχρι αργά το απόγευμα. Πολλοί μείνανε άναυδοι μπροστά στη θέα των ΜΑΤ να προκαλούν ζημιές σε σταθμευμένα αυτοκίνητα!
Τη 17η Ιουλίου 2008, η εξουσία βλέποντας ότι η δύναμη των ΜΑΤ δεν αποφέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για 2 άτομα.

Δύο σχόλια…
Φαίνεται, ξεκάθαρα, ότι το κράτος φοβάται τη νίκη των κατοίκων του νησιού, η οποία θα αναζωπυρώσει τη «φωτιά» των υπολοίπων κατοίκων της χώρας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με τους ΧΥΤΑ.
Η καθεστωτική αριστερά, για άλλη μια φορά, με τις πρακτικές της, προσπάθησε να καπηλευτεί έναν κοινωνικό αγώνα, να καρπωθεί μικροπολιτικά οφέλη και να πατρονάρει τις συλλογικές αποφάσεις των κατοίκων, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την ίδια τους τη ζωή.

Η εξουσία, στην περίπτωση της Λευκίμμης αλλά και οπουδήποτε αλλού, επιδιώκει να επιβάλλει με τη βία αποφάσεις, στέλνοντας στρατούς κατοχής που τρομοκρατούν και δολοφονούν. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να δίνεται άμεσα από εμάς τους ίδιους, χωρίς «αντιπροσώπους» και «ειδικούς», μέσα από συλλογικές διεργασίες, συνελεύσεις όπου αμεσοδημοκρατικά και αδιαμεσολάβητα λαμβάνονται οι αποφάσεις, αγώνες που υπερβαίνουν τις στενές τοπικές διεκδικήσεις και γίνονται αγώνες για αυτοδιαχείριση, ελευθερία, αξιοπρέπεια.

Οι Λευκιμμιώτες έδειξαν το δρόμο…κι αυτός είναι στρωμένος με οδοφράγματα!!!

Όταν οι επίδοξοι ηγέτες δυσκολεύονται να αφουγκραστούν την οργή και τις ανάγκες μας, τα δακρυγόνα τους μας κάνουν να δακρύζουμε, τα δάκρυα μας θα γίνουνε ποτάμια….ποτάμια που θα τους παρασύρουνε.